Rübailər Şəms Məğribi (XIV əsr) شمارهٔ ۱ بت گفت به بت‌پرست کای عابد ما دانی ز چه روی گشته‌ای ساجد ما بر ما به جمال خود تجلی کرده است آن کس که ز تست ناظر و شاهد ما * * * شمارهٔ ۲ با آنکه دو کون سر به سر هستی اوست انسان ز چه مغز گشت عالم ز چه پوست زین است که او مردمک چشم وی است باز آن که بود آینه چهره اوست * * * شمارهٔ ۳ مردان همه در سماع و نی پیدا نیست مستان همه ظاهرند و می پیدا نیست صد قافله پیشتر درین ره رفتند وین طرفه که هیچگونه‌ای پیدا نیست * * * شمارهٔ ۴ کس نیست کزو بسوی تو راهی نیست بی‌مستی او سنگ و گل و کاهی نیست یک ذرّه ز ذرات جهان نتوان یافت کاندر دل او ز مهر تو ماهی نیست * * * شمارهٔ ۵ نابرده به صبح در طلب شامی چند ننهاده برون ز خویشتن گامی چند در کسوت خاص آمده عامی چند بدنام کننده نکونامی چند * * * شمارهٔ ۶ پیش از پس و پیش کاین پس و پیش نبود وین ملت و دین و مذهب و کیش نبود این ما و منی و این شمائی و توئی در حضرت او بجز یکی بیش نبود * * * شمارهٔ ۷ ای حسن تو در کل مظاهر ظاهر وی چشم تو در جمله مناظر ناظر از نور رخ و ظلمت زلفت دایم قومی همه مومن اند و قومی کافر * * * شمارهٔ ۸ من دانه خال زلف چون دام توام من آینه روی دلارام توام پیمانه باده غم انجام توام هم جام جهان نمای و هم جام توام * * * شمارهٔ ۹ من شانه زلف عنبرین بوی توام مشاطه حسن روی دلجوی توام هم مردمک دیده جادوی توام هم جلوه گه آینه روی توام * * * شمارهٔ ۱۰ من مست و خراب و می پرست آمده ام مدهوش ز باده الست آمده ام تا ظن نبری که باز گردم هشیار هم مست روم از آنکه مست آمده‌ام * * * شمارهٔ ۱۱ تا من زعدم سوی وجود آمده ام از بهر تشهد به شهود آمده ام تا من ز قیام در قعود آمده ام در پیش رخ تو در سجود آمده ام * * * شمارهٔ ۱۲ در روی پری رخان چو در می نگرم جز روی تو می نیاید اندر نظرم هر لحظه ز هر پریرخی حسن رخت بردیده کند جلوه به وجه دگرم * * * شمارهٔ ۱۳ خرم طرب و نشاط و عیش آغازم خود را به خرابات مغان اندازم زآنجا به قمارخانه راهی سازم تا هر چه مرا هست به کل دربازم * * * شمارهٔ ۱۴ تا چند فروز ذکر افسرده کنم تا کی صفتت با دل پژمرده کنم ناکرده نماز را قضا کردم لیک گر عمر بود قضای این کرده کنم * * * شمارهٔ ۱۵ هادی طریق اهل تحقیق منم عارف به فنون جمع و تفریق منم چون علم و حیا و حلم و صدق است مرا عثمان و عمر علی و صدیق منم * * * شمارهٔ ۱۶ آن کس که بدو می شنوم می گویم وانکس که بدو هرطرفی می‌پویم هم اوست ز من که هر زمان می گوید پیدا و نهان که او من و من اویم * * * شمارهٔ ۱۷ گنجی که طلسم اوست عالم ماییم ذاتی که صفات اوست آدم ماییم ای آنکه تویی طالب اسم اعظم از ما مگذر که اسم اعظم ماییم * * * شمارهٔ ۱۸ بر چهره یار ما نقابست  جهان بر بحر وجود او حباب است جهان در دیده تشنگان آب هستی در بادیه طلب سراب است جهان * * * شمارهٔ ۱۹ ای گشته عیان روی تو از جام جهان پیدا شده از نام خوشت نام جهان پیدای جهان تویی و پنهان جهان آغاز جهان تویی و انجام جهان * * * شمارهٔ ۲۰ گه گاه به نفس خویش درپیچم من بینم که چو رشته جمله در پیچم من کی دعوی او کنم که من هیچ نیم با آنکه چو باز بنگرم هیچم من * * * شمارهٔ ۲۱ ای مهر رخت مظهر ذرّات دو کون ذاتت به صفت معین ذات دو کون وی داده به نیستی جمالت هستی ای کرده ز نفی عین اثبات دو کون * * * شمارهٔ ۲۲ تو مست خودی و ما همه مست به تو تو هست خودی و ما همه هست به تو تا نسبت ما به تو بود از همه روی دادیم ازین سبب همه دست به تو * * * شمارهٔ ۲۳ آن کیست که غیر توست آن کیست بگو او خود ز کجاست یا خود او چیست بگو چون غیر ترا نیست حیاتی به یقین آن کس که بجز تو بود چون زیست بگو * * * شمارهٔ ۲۴ از پیش خدا بهر خدا آمده ای نی از پی بازی و هوا آمده ای در معرفت و عبادت ایزد کوش کز بهر همین درین سرا آمده ای * * * شمارهٔ ۲۵ چون دانستی که از کجا آمده ای یا کیت فرستاد و چرا آمده ای برخیز و قدم در نه و مردانه بکوش گر زانکه تو از بهر خدا آمده ای * * * شمارهٔ ۲۶ تو مظهر مرآت خدا آمده ای آیینه وجه کبریا آمده ای از ما بجمال خود تجلی کرده از حضرت خود بدین سرا آمده ای * * * شمارهٔ ۲۷ هر چند که در ملک فنا آمده ای در ملک فنا پی بقا آمده ای از عالم حق بدین سرا آمده ای بنگر ز کجا تا به کجا آمده ای خالی نشوی یک نفس از علم و عمل گر زانکه بدانی که چرا آمده ای * * * شمارهٔ ۲۸ با ما نتوان گفت چرا آمده ای با خود تو که ای  و از کجا آمده ای از بس که به بازی و هوا مشغولی گویی که به بازی و هوا آمده ای * * * شمارهٔ ۲۹ ای آنکه طریق عشق ما می سپری باید که به کل ز خویشتن درگذری تا با خبری ز خویشتن بی خبری تا بی خبری ز خویشتن با خبری * * * شمارهٔ ۳۰ از مستی باده گر خروشان بدمی کی ساقی بزم درد نوشان بدمی از خرقه رنگ گر نه بیرون شدمی کی  واقف سرّ خرقه پوشان بدمی * * * شمارهٔ ۳۱ هر نغمه که از هزار دستان شنوی آن را به حقیقت از گلستان شنوی هر ناله که از باده پرستان شنوی آن می‌گوید ولی ز مستان شنوی * * * شمارهٔ ۳۲ در خانقه از بهر جهت می پویی در وی همه ذکر از این جهت می گویی در هر جهتی ز بی جهت بی خبری بگذر ز جهت چو بی جهت می جویی * * * شمارهٔ ۳۳ در جمله صور عابد و معبود تویی زان روی که هم ساجد و مسجود تویی زان روی که هر که عابد و معبود است موجود یقین بدان که موجود تویی * * * Kitabxana.az · https://kitabxana.az/collections/meghribi-rubailer İctimai mülkiyyət. Public domain. Original text only.