Qoşmalar Usta Abdulla (1865–1943) Ağlama Nə sevda tapıbsan, divanə könlüm? Əlbət gedənlərin gələr, ağlama. Yaradan yar olar, bir nəzər salar Nabələd yolları bular, ağlama. Nə gəzə bilmirsən, dözə bilmirsən, Oxuya bilmirsən, yaza bilmirsən. Tutub səni qəhri-qəza bilmirsən, Ağlayanlar bir gün gülər, ağlama. Bu gen dünya Abdullaya dar olsa, Zərrəcən nəzəri kirdigar olsa, Eynin yaşı çeşmələrdən car olsa, Bir gün göz yaşını silər, ağlama. * * * Axtarırsan Ahu nigah, ay həsrəti xumarın, Dolanıb bağlarda bar axtarırsan. Gözü yolda qalan intizarın var, Ya da xəstə üçün nar axtarırsan. Hayana baxırsan, tökürsən yaşı, Sənin bu ah-nalən yandırır daşı. Sənə kar eyləyir eşqin ataşı, Ya da pərvanəsən, nar axtarırsan. Gözəl, sənin bu halını görəndə, Suvar oldu qəm qəndəli səməndə. Ya istəkli dostun keçib kəməndə, Ya müşkülə səbəbkar axtarırsan. Yazıq Abdullayam, yetmədim nəfə, Qəm yazdım dəftərə yenə bir səhfə. Züleyxasan, eşqin düşüb Yusifə, Ya özünə layiq yar axtarırsan. * * * Qəza bax Nagah yerdən sərsər əsdi sərimə, Necə tutdu məni qəhri-qəza, bax! Bir ox dəydi keçdi balu-pərimə, Pərvanətək məni saldı gözə, bax. Geyinib məclisdə dolanır ağı, Mən olmuşam ala gözün dustağı. Yenə məclisimdə gəzdirir ağı, Yar tutubdur bir əlində məzə, bax. Abdulla qocalıb gör nə söyləyir, Təzdən eşqə düşüb, “mənəm-mən” – deyir. Qəlbən dost olanlar belə söyləyir, Eşqə düşüb, Sənan olub təzə, bax! * * * Bilə Hər yetən gözələ gözəl demərəm, Gözəl odur, yar qədrini yar bilə. Bülbül güldən ötrü bağı dolanır, İnsaf deyil, ləzzətini xar bilə. Şeyda bülbül yuvasından çaşanda, Eynim yaşı mövcə gəlib coşanda. Sevgi sevgisindən ayrı düşəndə Sağlığı canına ahü zar bilə. Hər kəs özü çəkər xəcalətini, Görmədim namərdin ədalətini. Dost gərək dostunun əmanətini Saxlaya yanında, yadigar bilə. Bil, Abdulla dəryalara dalıbdı, Şikəstə könlünü zülmə salıbdı. Aşıq qardaş, əlac sənə qalıbdı, Dost gərək dostunu ümidvar bilə. * * * Ana bilməsin Gedən qasid, sən Allahı sevirsən, Elə gəlsin getsin, ana bilməsin. Arif çoxdur məhəbbəti anlayar, Pünhan gəlsin, bizim xanə1 bilməsin. Qəvvas olan dəryalardan daş tapar, Qəlbi yanan rüxsarı yaş tapar, Arif çoxdur məclisində baş tapar, İşarət anlayıb, qana bilməsin. * * * 1 Ev Seyraqublar dost yoluna düzülər, Ah çəkməkdən bağrım başı üzülər. Bir muyu üzülsə, canım üzülər, Elə sığal çəksin, şana bilməsin. Abdullayam, necə dözüm fərağa, De, təşrif buyursun, gəlsin otağa. Cəllad qaşlarına canım sadağa, Müjganları çatıb qana, bilməsin. * * * Eyləsin Bir kimsə yox izhar edəm dərdimi, Deyəm durub mənə dərman eyləsin. Rəhm qılsın bu aşiqin halına, Şikəstə könlümü xəndan eyləsin. Gecə-gündüz çağırıram mən Tanrı, Könlüm mətləbini sən yetir barı. Hər kimin ki, vardı vəfalı yarı, Şirin canı ona qurban eyləsin. Mən fəqirə çox eylədin sitəmi, Günbəgün artırdın möhnəti, qəmi. Xar olubdu qızılgülün həmdəmi, Şeyda bülbül ahu-fəğan eyləsin. Sənə qurban olum gözəllər xubu, Mina gərdən, sinə mərmər, qədd tubu. Bir aşiqin ayrı düşsə məktubu, Yaxa yırtsın dildə giryan eyləsin. Ağ üzə düşübdü siyah xalları, Əcəb açılıbdı qönçə gülləri. Sənətkar der: müşkü-ənbər telləri, Töksün sədri üstə əfşan eyləsin. * * * Çağında Bir ox vurdun ürəyimin başına, A bimürvət, günün batan çağında. Naşı ovçu durub ov bərəsində, Maral gəldi keçdi atan çağında. Doldurub verəsən ipək sağıdan, Qurtarmadım bu bimürvət yağıdan. Səni nist olasan, məclis dağıdan, Şirin ixtilatın qatan çağında. Qafıldan canıma saldın azarı, İl müddət çəkirəm bu ahü-zarı. Açılsa Yusifin Firdos bazarı, Sən al Abdullanı satan çağında. * * * Çəkə bilməz İstəyirəm qaçam diyarbadiyar, Könül vətənindən əl çəkə bilməz. Bülbül çəkər qızılgülün qəhrini, Bülbülün qəhrini gül çəkə bilməz. Yağı oldu qohum-qardaş, el mana, Yaxın ikən uzaq düşdü yol mana, Çərxi fələk dərdi verib bol mana, Yükləsən bir qatar fil çəkə bilməz. Haqdı nahaq deyil haqqın divanı, Müxənnətin olmaz namı-nişanı. Zərrəcən nəzər salsa Kərəmin kanı, Yığılsa ayağımı el çəkə bilməz. Mərd igidlər ad artırar bəs eylər, Namərd etdiyinə çox həvəs eylər, Murdar məxas zənbur kimi səs eylər, Şan bağlaya bilməz bal çəkə bilməz. Dostların üstünə dada gedərlər, Müşküldə salarlar yada gedərlər. Çoxlu ömür sürüb bada gedərlər Abdulla bu işə qol çəkə bilməz. * * * Çəkə bilməz Əyyami-qəzada, dəhri-dünyada, Bilirsənmi, nə bəlalar çəkmişəm?! Ahu-zar, müsibət dünyadan çıxıb, Leyli-nahar nə nalalar çəkmişəm. Dağıldı mahalım, pozuldu elim, Tükəndi dövlətim, gödəldi dilim, Əyildi qamətim, büküldü belim, Nə qazamat, nə qalalar çəkmişəm. Abdulla, bir yana yetmədi dadım, Hayana düşdümsə, yandırdı odum. İtib dülgərliyim, batıbdı adım, Aranlarda nə alalar çəkmişəm. * * * Dilim-dilim Aşıq, nə yar deyib fəğan edirsən? Titrəyir ağzımda, yar, dilim-dilim. Baş yastıqda, gözü yolda qalmışam, İstəyir dağlardan qar, dilim-dilim. Eşqin firqətindən bəlkə çaşmışam?! Dərd əlindən başım alıb qaçmışam. Onun həsrətindən xəstə düşmüşəm, İstərəm köksündən nar dilim-dilim. Heç bilmirəm nə xəyala dalıbsan? Haldan salıb ixtiyarım alıbsan. Yazıq Abdullanı gözdən salıbsan, Al xəncəri, məni yar dilim-dilim. * * * Qadağa düşdü Bir maral dalınca ovçutək düşdüm, Getdi, dostlar qovdu, o dağa düşdü. Mən yarı görməkçün canımdan keçdim, Bivəfa yar məndən uzağa düşdü. Təbib yoxdu, qövr eləyir yaralar, Gül irəngim günbəgündən saralar. Seyraqublar vurdu, dəydi aralar, Onçu1 dost yoluna qadağa düşdü. * * * 1 Onun üçün Dost ürəyi bir-birinə qatılı, Haqdan başqa bilən yoxdu batılı. Sənətkar föcuna qürrə atılı, Abdulla dostlara sadağa düşdü. * * * Gəlsin Canım qasid, Məcnun kimi gözlərəm, Get yara deginən, bulağa gəlsin. Mən bülbüləm güldən ötrü yanıram, Gül dərmək istəsə bu dağa gəlsin. Ala gözlərindən badə içmişəm, Alışmışam, eşq oduna bişmişəm. Onun həsrətindən xəstə düşmüşəm, Xəstəni yoxlasa, otağa gəlsin. Aman qasid, necə yardan küsüm mən, Firqətindən xəzan kimi əsim mən. Malım yoxdur ona qurban kəsim mən, Canımdır yolunda sadağa, gəlsin. Abdullayam, canım ona qurbandı, Eşqin atəşinə bədənim yandı. Azad yaşayışdı, gözəl dövrandı, Yoxdur ona qorxu-qadağa, gəlsin. * * * Gərəkdi Dörd hərifnən namə yazdım gözələ, Vəsfi düşə bu mahala gərəkdi. Rey qaşların şəhd eyləyir hər yana, Gözləri nun təki ala gərəkdi. Can gərəkdi eşq oduna qalana, Fələk verdi cavan ömrüm talana. Əl köksündə sübhə kimi dayana, Ah çəkə, göz dikə yola gərəkdi. Məni uğradıbdı bir olmaz dərdə, Nahaq pünhan sirrin verdin namərdə. Sinədən gen ola, dəhanı xırda, Alıb göndərəsən çala gərəkdi. * * * Gör Aşiq olub gəzən diyarbadiyar, Məddəsiz, mənasız söz olarmı, gör? Eşqin atəşinə giriftar olan, Mənim kimi dərdi yüz olarmı gör? Bir katib gərəkdir yaza, oxuya, Ətir verə müşkü ənbər qoxuya. Bir igidin oxu daşa toxuya, Onun dərdi-qəmi az olarmı gör? Əvvəl fikir olar işin gerisi, Hər mətahın olar öz müştərisi. Bezin haşiyası dovşan dərisi, Xorasan məxməri xəz olarmı gör? * * * 1 Alaq otu Abdulla istəyir qışı yaz ola, Açıla bir könül sərəfraz ola. Bir adam əzəldən kələkbaz ola, Onun da ilqarı düz olarmı gör? * * * Görəndə Könül cavanlaşır əlli sinində, Sevgili alagöz yarı görəndə. Xəstə könlüm görün nə hala düşür, Yay zamanı dağda qarı görəndə. Qəsd eyləməz, zalım, insan insana, Dərdindən, vallahi gəlmişəm cana. Ovçunun ürəyi dönməzmi qana, Tordan uçan bir şikarı görəndə. Abdulla, könlündə dərd çatıb yüzə, Qəsdin yoxsa məni salmaqdı düzə? Çirkinlər rübəndi bürüyər üzə, Sən bürünmə vəfadarı görəndə. * * * Gülə-gülə Zimistan zəhmətin çəkəndə sənin, Yenə aşiq olub ağ gülə-gülə. Dolanıb bağçanı, gəzirdi bağı, Çəkib sinəsinə dağ gülə-gülə. Gözəlin ləzzəti qaşı, gözdədi, Atdı, xədənginin oxu bizdədi. Demək olmaz gəlindədi, qızdadı, Alıblar canımı bax gülə-gülə. Qaşın cəllad, gözün mənnən yağıdı, Qoynun içi səkkiz cənnət bağıdı, Yazıq Sənətkarın məlul çağıdı, Bilməyib yandırır sağ gülə-gülə. * * * Gülə-gülə Uca boylu, şirin dilli bəxtəvər, Qalırsan qaydıma qal gülə-gülə. Gecə-gündüz mən çəkirəm ahu-zar, Alırsan canımı al gülə-gülə. İnciyəm gözəlin beyilqarından, Hazar müxənnətin etibarından. Hicran sənətindən, qəm anbarından, Yükləyibsən mənə bol gülə-gülə. Əyləşəydim, yar yolunda qalaydım, Yalvaraydım, bir könlünü alaydım. Abdullayam, bir az cavan olaydım, Salaydım boynuna qol gülə-gülə. * * * Xanım Dürdanəsən, xoş gəlibsən cahana, Qaşların bənzəyir kamana, xanım. Söylərəm vəsfini bil ki, hər yana, Daşıb qərq etməsin ümmana, xanım. Bəxtəvər xəlq edib səni Yaradan, Bəzəyin, düzəyin şaldan, xaradan. Silkinib sonatək çıxsan aradan, Elə bil gələrəm imana, xanım. Mənim can deməyim layiqdi sana, Büllur buxağından pay çıxar mana. Bu qoca vaxtımda gəlləm imana, Abdulla yolunda divana, xanım. * * * Harda mən İnsan gərək özlüyündə düşünə, Necə gəzim, kimlə gəzim, harda mən. Yoldaşlarım uyğun ola özümə, Danışanda utanmayam orda mən. Gələndə məclisə biləm yerimi, Niyə duram görən kimi birini. Ya danışam, ya da verəm sirrimi, Cəhli düşə məğlub olam zorda mən. Gərək hörmət edəm özüm-özümə, Danışanda sərhəd qoyam sözümə. Uzanmaya qoşa barmaq gözümə, Çırpınmayam balıq kimi torda mən. Abdullayam, hər hesabı qanmışam, Haqsızlığa alışmışam, yanmışam. Çoxlarını candan əziz sanmışam, Heç görmədim yaxın gələn darda mən. * * * Həcər Səhər vaxtı qəfil çıxdı qarşıma, Sandım sənsən bağçalarda gül, Həcər. Tərpənəndə “zey-zey” deyir zəbanın, Canım alıb dəhanında dil, Həcər. Sən gələn ocağa canım sadağa, Eyni zənbur şan çəkibdir dodağa. Buxaq büllur, gül yapışıb yanağa, Zənəxdan üstündən düzüb tel Həcər. Kəkliyin gözləri, Həcərin qaşı, Sinəmə salıbdı yanar ataşı. Leylinin vədəsi, çeşmənin başı, Məcnun kimi mən gözlərəm yol, Həcər. Xəstə olan yalvaracaq sağlara, Çağ gəzəni çağ yetirsin çağlara. Təşrif buyur gedək qoşa bağlara, Pişvazına gəlsin bizim el, Həcər. Abdullayam, eşq oduna qalannam, Vardan keçib dost yolunda talannam. İzin versən qulluğunda dolannam, Qəbul etsən ollam sənə qul, Həcər. * * * Yol kənarında Səhər şikarında çıxdı qarşıma, Bir cüt gözəl gördüm yol kənarında. Bülbül güldən ötrü bağı dolanır, Ömrünü qoyubdu gül kənarında. Məhbus edir göydə gəzən quşları, Dağıdır xəyalı, alır huşları, Ucu əbrişimli siyah saçları, Cığa pərvazlanır tel kənarında. Bağban olan gül becərər bağlarda, Xəstə olan gözü qalar çağlarda, Ovçu olan gedər gəzər dağlarda, Abdulla dolanır el kənarında. * * * Qalamaqdadı Yenə qəm ləşkəri hücum gətirib, Sinəmi eşq odu qalamaqdadı. Hərə bir tərəfdən qılınc götürüb, Könlümün evini talamaqdadı. Anlamışam bu fələyin fəndini, Ömrümün arxının sökür bəndini. Çinləyib əlində qəm kəməndini, Atıb gərdənimə dolamaqdadır. Çalışır insanı sala fəndinə, İnanmıram müxənnətin andına. Qoyub Abdullanı qəm sapandına, Atacaqdı bir gün bulamaqdadı. * * * Qarışar Mərdlərin içindən seçin namərdi, İlqarsızdı, gedib elə qarışar. Kökündən çıxardın qara tikanı, Hayıfdı, ətirli gülə qarışar. Alçaq adam qarışdırar aranı, Bayquşda adətdir: sevər viranı. Odun sayma qarağanı, turanı, Yandırsan, köz olmaz, külə qarışar. Ağac bəlli olar yaxşı barından, İyidlər seçilər düz ilqarından. Abdulla, ev tikmə qışın qarından, Yazda gün əridər, selə qarışar. * * * Qayıtdı Bir maral baxışlı, tərlan cilvəli, Gəldi məni gördü, baxdı, qayıtdı. Pünhanı göstərdi gül camalını, Buxağına şəbnəm doldu, qayıtdı. * * * Mənəm Arif məclisində, qanan yanında Hər sözü dillərdə yayılan mənəm. Eşqin atəşidi yanan canımda, Qəza qamçısıyla döyülən mənəm. Taqət olmaz qəriblərin dizində, Mürvət olar mərd iyidin özündə. Səksənində, doxsanında, yüzündə Qəflət yuxusundan ayılan mənəm. Yatmış idim, bəxtim məni oyatdı, Qəzanın qədəri kəməndin atdı. Mahalım Göyçədi, sakinim Zoddu, Sənətkar Abdulla deyilən mənəm. * * * Nişanası Duman, çiskin qalxdı ərşi-səmaya, Görünmür gözümə dağ nişanası, Əcəl gəlib, ömür gedib fənaya, Yoxdur bu yerlərdə ağ nişanası. Duman, çiskin məni qara yetirdi, Çəkdi Mənsur kimi dara yetirdi. Müxənnət cismimə yara yetirdi, Yoxdu bədənimin saf nişanası. Fələk bərhəm etdi, pozdu növrağı Dağ üstən çəkibdi üstümə dağı, Bülbül fəğan edər, dolanar bağı Görəndə gül üstə zağ nişanası. Dastan olum, necə düşüm dillərə? Məcnun kimi fələk saldı çöllərə. Yandı qara bağrım döndü küllərə, Yoxdu ürəyimdə yağ nişanası. Abdullayam, əlim əldən üzüldü, Seyraqublar dörd yanıma düzüldü. Fələk vurdu növrağımız pozuldu, Yoxdu gülşənimdə bağ nişanası. * * * Olan varmı Arifi-müəzzəm, ey nuri didəm, Mənim təki ömrü bad olan varmı!? Qohumdan, aşnadan, dostdan, tanışdan Xəyalı dolanıb, yad olan varmı? Hər kəs özü mətləbinin qanmayan, Dünya cifəsini nəhyi sanmayan. Fələk əli dəyib, çərxi dönməyən, Ləzzəti dahanda dad olan varmı!? Dağlar qan ağlayır, düşüb borana, Daha bundan sonra çətin yarana, Göyçə yasa batsın, qaldı virana, Daha Ələsgərtək ad olan varmı!? Mənim üçün nə ata var, nə ana, Arif gərək bu mətləbi tez qana. Minək qəm atını, çıxaq cahana, Görək bu dünyada şad olan varmı!? Hacı Əliş ağanı talan eylədin, Səməd bəyi gördün, yalan eylədin, Bizi viran bağa bağban eylədin, Qan ağla, sızılda, ha dolan varmı!? Günbəgündən bağlayıram mən vərəm, Könül sakit olub heç tapmır aram. Nə Şirin, nə Fərhad, nə yazıq Kərəm Abdullatək cismi od olan varmı!? * * * Olmaz-olmaz Yaxşıya bəd demə, düz demə nəsə, Çalış toxunmasın sözün bir kəsə. Kökü yerdə olub Günəş görməsə, Hər bitən ağacda bar olmaz-olmaz. Şirə döşürsən də sən ətək-ətək, Arı bal toplamaz olmasa pətək. Uca ağaclarda bar olmayantək, Namussuz sifətdə ar olmaz-olmaz, Sənətkar, sözün yaz, durma fəth eylə. Gəzib yaylaqları sən gülə-gülə, Fəqət bağlanmasan obaya-elə, Bil sözün dillərdə car olmaz-olmaz. * * * Sanınca Səxavətsiz dövlət nəyə gərəkdir? Əgər yığsan bu dünyanın sanınca. Mərifət lazımdır bir insan üçün, Hökmü olsa Dağıstanın xanınca. Qəlbimdə gəzirəm şeyxi-Sənanı, Belə qərar verib Kərəmin-kanı. Qanmazın yanında qananın canı Üzüləcək, o da mətləb qanınca. Abdullayam, dostla ara dəyibdi, Çünki olub bəxti qara, dəyibdi. Sinəmə hesabsız yara dəyibdi, Qərar tutsa bir zənburun sanınca. * * * Səxavətsiz dövlət nəyə gərəkdir Səxavətsiz dövlət nəyə gərəkdir, Əgər yığsan bu dünyanın sanınca. Mərifət lazımdır bir insan üçün, Hökmü olsa Dağıstanın xanınca. Qəlbimdə gəzirəm Şeyxi-Sənanı, Belə qərar verib kərəmin kanı. Qanmazın yanında qananın canı, Üzüləcək, o da mətləb qanınca. Abdullayam, dostla ara dəyibdi, Çünki olub bəxti qara, dəyibdi. Sinəmə hesabsız yara dəyibdi, Qərar tutsa bir zənburun sanınca. * * * Şəlaləsindən Ey dost, hüzuruna salamlarım var, Bu şəfəq könlümün şəlaləsindən. İstərəm adına bir dastan quram, Dağlar nərgizindən, dağ laləsindən. Fikrin həmdəmidi ləli-gövhərin, Sözün qiymətlidir, düşünsən dərin. Nə gözəl yaranıb misilsiz sərin, Yaqutun, mərcanın dürdanəsindən. Parlaq elmlərin dönüb çırağa, Möhtac deyil nə piltəyə, nə yağa. Arzum budur, bir gün düşmə irağa, Sənətin, ilhamın piyaləsindən. Çox qalandım üst-üstündən közə mən, Dərd demədim doxsana mən, yüzə mən. İstərəm hayqıram, çıxam üzə mən, Həyatın dəhşətli məngənəsindən. Ey mənim sədəfim, mərcanım, dürrüm, Bağınız, bağçanız solmasın görüm! Ömrünə calansın Sənətkar ömrüm, Qardaşlıq adının dost bərəsindən! * * * Şirinmiş Bunu yaxşı bilir arif olanlar, Qürbətdə yar sevmək nə şirin imiş. Bir oğul atadan artırsa işi, Əcəb, el içində afərin imiş. Məcnun kimi ov quşunu ovladım, Zəncir saldım dost kuyində oynadım. Dərin, dayaz dəryaları boyladım, Hicranın dəryası nə dərin imiş! Nadan olub xeyir-şərin qanmayıb, Hədər bu dünyanı səhli sanmayıb, Dünyanın varına heç aldanmayıb, Abdullanın könlü nə sərin imiş. * * * Yaxşıdı Qədəm qoyub bir məclisə varanda, Həcv-hədyan sözdən bəli yaxşıdı. Namərdin bir kəlmə acı sözündən, Mərdin sillə çəkən əli yaxşıdı. İyiddə var olsa ürəkli olar, Ağlı dürüst olsa gərəkli olar. Kim olsa vətəndə dirəkli olar, Bihudə gəzməkdən ölü yaxşıdı. * * * Yavaş-yavaş Səhərdən bir gözəl oxladı məni, Dağıldı üzünə tel yavaş-yavaş. Dedim bir kərəm et, dərdimi deyim, Qoymadı açmağa dil yavaş-yavaş. Əllər incə, tellər incə, dil incə, Canım çıxdı dəstinə gül verincə. Cəfa çəkib belə gözəl görüncə, Mən deyim halımı bil yavaş-yavaş. Belə gözəl doğmuyubdu anası, Dağlar maralıdı, çöllər ahusu. Budur Abdullanın səndən arzusu, Bir əyləş yanımda, gül yavaş-yavaş. * * * Yavaş-yavaş Ala gözlüm, halallaşaq ayrılaq, Yadıma düşübdü el yavaş-yavaş. Can ayrılır, cəsəd qalır viranə, Aç siyah zülfünü, yol yavaş-yavaş. Götürüb dəstinə gəzdirsən ağı, Mən olmuşam ala gözün dustağı. Məhşər, qiyamətdi ayrılıq çağı, Dolansın boynuma qol yavaş-yavaş. Sərinə qoyubsan qızıldan tacı, Düşüb Abdullanın bil ehtiyacı. Müddətdi xəstəyəm, dəhanım acı, Süzülür ləbindən bal yavaş-yavaş. * * * Yaz, qələm, indi İzin versən durum, dönüm başına, Mənim ərzi-halım yaz, qələm indi. Gəl rəhm eylə gözdən axan yaşıma, Dostun zəhmətinə döz, qələm, indi. Dostun həsrətindən olmuşam Sənan, Misirdə satılır Yusifi-Kənan, Dilimdə əzbərdi, könlümdə pünhan, Eyləyib dərdimi yüz, qələm, indi. Hər nə söz deyilsə götürən sənsən, Könlüm mətləbini bitirən sənsən, Yaxşını yamana yetirən sənsən, Yaraşır şəninə söz, qələm, indi. Sən lövhi-məhvuzdan olubsan aşkar, Sənə nəzir qılıb qəni-kirdigar. İsmim Abdulladı, özüm sənətkar, Sizə ümidvarıq biz, qələm, indi. * * * Yetər Bahar fəsli yaz ayları gələndə, Açılarmı sənin kimi gül, Yetər?! Ay qabağın, qələm qaşın, gül üzün, Nə şirindi dəhanında dil, Yetər! Qəzanın qəhrindən yetmişəm cana, Vəsfini yazıram, düşsün cahana. İstəyirsən məni atdır ümmana, İstəyirsən qoy aparsın sel, Yetər! Ala gözlərinə mayıl olmuşam, Dostun zəhmətinə qayıl olmuşam, Eşqin firqətindən zayıl olmuşam, Bir yetişib dərdi dilim bil, Yetər. Dal gərdənə həmayıllar taxıbsan, Neçə canlar eşq oduna yaxıbsan, Türfə gözəllərlə seyrə çıxıbsan, Sana baxır, köks ötürür el, Yetər. Abdulla ömrünü veribdi bada, Pərvanə cismini yandırdı oda. Ölüm haqdı insan üçün dünyada. Vəfa yoxdu bu dünyada, bil, Yetər. * * * Təki A beymürvət, cavan qəddim əyibsən, Alıbsan canımı alası təki. Qələm qaşın, ay qabağın, gül üzün Açılıb dağların lalası təki. Dal gərdənə həmayıllar taxıbsan, Başa vəsmə, gözə sürmə yaxıbsan. Müjgan oxun sinəm üstə çaxıbsan, Alıbsan Xeybərin qalası təki... Baxtımın qapısın bağlar qoyubsan, Çəkib sinəm üstə dağlar qoyubsan. Sən ki, Abdullanı ağlar qoyubsan, Çəkirəm Kərəmin nalası təki. * * * Var Əziz dostum, xəbər alsan halımı, Deyə bilməm, məni dərdə salan var. Daha bundan artıq tab eyləmərəm, İntizaram, gözü yolda qalan var. Bir rəhm eylə gözdən axan yaşıma, Təcüb qaldı cərxi-fələk işimə. Hərdən-hərdən gəldim yollar başına, Dedim, bəlkə yar yanından gələn var. Göz yaşımla namə yazdım canana, Aman, ayrılığı kar etdi mana. Axdı eynim yaşı döndü ümmana, Qəvvas olub dəryalara dalan var. Əzəl başdan mən yanıram, yar mənim, Qızılgülüm niyə qucur xar mənim? Bu səbəbdən intizarım var mənim, Məndən qeyri həsrətindən ölən var? Uşaqlıqdan çox çəkmışəm cəfasın, Seyraqublar niyə sürsün səfasın? Abdullanın görməmisən vəfasın, Nazlı yarın sözlərində yalan var. * * * Zülflərin O qızıl şananı alıb dəstinə, Nazik əllərinlə dara zülflərin. Çin-çin eylə dal gərdənə həmayıl, Məlhəm eylə, bağla yara zülflərin. Gözəl görməmişəm belə bir maya, Qoy söz deyim, a gərdəni minaya. Camalın bənzətdim günəşə, aya, Saldı məni ahu-zara zülflərin. Bu baxışın neçə canlar alacaq, Almasa da qeyri hala salacaq. Şahmar kimi çoxlarını çalacaq, Nə göyçək yaraşır qara zülflərin. Mələklər şahısan, behişt hurisi, Elə bildim sənsən göylər pərisi. Bədirlənmiş aydı üzün şöləsi, Rəhm qılsın günahkara zülflərin. Sənətkar Abdulla oldu divana, Kafər görsə o da gələr imana. Mən ata, sən bala, düşmə gümana, Çəkdi məni bu bazara zülflərin. * * * Kitabxana.az · https://kitabxana.az/collections/usta-abdulla-qosmalar İctimai mülkiyyət (müəllifin vəfat ili: 1943). Public domain (author died 1943). Original text only.