İlyas Əfəndiyevin «Hökmdar və qızı»

faciəsinin motivləri əsasında yazılmışdır.

… Sonra ildırım çaxdı…

… Tufan qopmuşdu, şıdırğı bir yağış yağırdı…

… Və atlı o şıdırğı yağış altında sıldırım qayaların dibi ilə yarğan boyu boz ürgəni var gücü ilə çapırdı…

Su atlının sifətindən, üst-başından süzülüb axırdı, amma o bunun fərqində deyildi, gözlərini qıyıb qarşıya baxırdı, elə bil ki, baxışları ilə sıldırım qayaların dibindən cığır açırdı və elə bil, boz ürgə də o dəm belindəki adam gözləri ilə açdığı o cığırla çapırdı.

Qayaların təpəsindən baxanda, adama elə gəlirdi ki, at çapmırdı, atlı ilə bərabər, o boz ürgəni də tufan aparırdı…

Yarğanın dibi bitib burulanda atlı cilovu çəkdi, boz ürgə bu qəfil dartmadan şahə qalxdı, burun pərələri gözgörəti şişib böyüdü və atın kişnərtisi o çovğun hay-küyündən də güclü oldu, bütün yarğana yayıldı.

Və o kişnərtinin ardınca atlının bağırtısı eşidildi:

– Ruslar gəlir!..

Elə o andaca iri bir qayanın altında daldalanmış ikinci atlı bu xəbəri alıb yerindən götürüldü və bu dəfə də o tufanın içində ikinci atlı çapmağa başladı…

O sözlərin isə, yağış şırıltısının müşaiyəti ilə əks-sədası yarğan boyu hər tərəfə yayılırdı:

– Ruslar gəlir!..

– Ruslar gəlir!..

– Ruslar gəlir!..

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets