Ömrünü qolları üstə götürdü, apardı,İşıqlı qara gözlərindəuzaq yolların həsrəti getdi.Arıq əllərinin qırışlarındaoğullarının həsrəti getdi.Bir Əli vardıdöndü oldu üç.Paşa, Azər, Orxan.İndi üç səmtə uç,uç Əli,(mənə fikir verməyin,Özümə təsəlli verirəm,təsəlli)

Bir Əli vardı...Dolu çiyinlərindəömrü yöndəmsiz yük idi,fikri özündən ağır idi,şairliyi özündən böyük idi.İşlə evin arasındakeçirdi həyatı.Xəyalında tez-tezsahmana salardı kainatı.Bircə dəfə büdrədi atı,sındı qanadı.Yıxıldı Göyçayaüstündə qızılgüllər qanadı.Bir Əli vardı...Gözündə həmişədosta təsəlli vardı.Dost əli sıxmağaMöhkəm əli vardı.O vaxt inanmadım ölümünə,inanmıram yenə.Ölüm oynatmasın atını,çəkib doluyaram qolumatorpağın üst qatınıüstü açıq qoyaramo dünyanın həyatını.Ürəyim elə yandıbunu da əsəbiləşib dedimeləyə bilmərəm,yalandı.Bir Əli vardı...Onu ölüm əlimizdənçox tez alıb.Yaşadığım bu dünyadostumun yazmadığı mövzulardıƏlidən qalıb.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets