سال‌ها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید

در میان کفر زلفت نور ایمان می‌نمایدپیش زلف کافر تو مؤمن از ایمان برآید

چون تماشا را در آیی ای نگارستان به بستاننعره‌های عشق بازان از گل خندان برآید

چشم مستت گر نماید التفاتی سوی یارانبر تو دشواری نباشد کار ما آسان برآید

چشمهٔ خورشید روزی لایق رویت نیفتدتا قیامت گرچه گرد گنبد دوران برآید

پیش آن لب مانده حیران می‌دهم جان حیف باشدگر بر آب زندگانی تشنه‌ای از جان برآید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کی همام خسته دل را جان بیاساید زمانیگر نه بوی مشک‌بوی از منزل جانان برآید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love