چون جام باده کوی مغان است مسکنمپاک است طینتم چه شد آلوده دامنم

می‌خانه را به جای بهشتم نموده‌اندتا از خیال محو نگردد نشیمنم

آب و هوای میکده‌ام گشته کارساززآن رو که سایه‌پرور طوبی است گلشنم

ساقی بیار ساغر آیینه‌فام راباشد نظر به چهره مقصود افکنم

باکم به یمن عشق ز شمشیر خصم نیستاز آتشم بترس مترسان ز آهنم

شکر خدا که از مدد بخت کارسازکامی که خواستم ز خدا شد میسرم

اندیشه نیست بیژن دل را ز چاه تنپرورده تهم‌تن عشق است بیژنم

عیبم مکن به فقر که چون شمع آفتاببا نور دل لباس گران است بر تنم

خدمت نکرده کس به مقامی نمی‌رسداین نکته بس بود ز مقامات هر فنم

مجذوب می‌کشم سر شوریده را به دوشتا روی دوست بینم و در پاش افکنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern