تا که خورشید من از مشرق جان پیدا شداز فروغش همه ذرّات جهان پیدا شد

تا که از چهره خود باز برانداخت نقاباز صفای رخ او کَون و مکان پیدا شد

پود از کَون و مکان نام و نشان ناپیداتا که از کَون و مکان نام و نشان پیدا شد

بود خاموش بگفتار درآمد عالمبحدیثی که بتم راز زمان پیدا شد

بر لب جوی جهان تا که خرامان بگذشتاز هوای قد او سرو خرامان پیدا شد

کفر و دین از اثر زلف و رخش گشت پدیددر جهان تا که از آن سود و زیان پیدا شد

از رضا و سخطش گشت عیان لطف و غضبزان یکی دوزخ و زان حور رخان پیدا شد

گرچه ذرّات جهان گشت عیان از مهرشمهرش از جمله ذرّات جهان پیدا شد

یا رب آنروی چه روئیست که از پرتو آنهرچه در کتم عدم بود نهان پیدا شد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از فروغ رخ خورشید رخش از سر مهرمغربی ذرّه صفت رقص کنان پیدا شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets