دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر

چون دلم خون کرد دل دادم که لب بخشد مرالعل را از سنگ برکندم به صد خون جگر

چهره ای چون زر نمودم آمد آن بازی کنانزان که او طفل است بازی می توان دادش به زر

دوش می رفتم به کویش پیش آمد آن رقیبهیچ عاشق را بلایی پیش ناید زین بتر

از لب لعلت نسیمی دم به دم خون می خوردتشنه را آری نباشد از دم آبی گذر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love