ای جان عاشق از لب جانان ندا شنوآواز «ارجعی » به جهان بقا شنو

از سالکان عالم غیبی ز هر طرفچندین هزار مژده وصل و لقا شنو

عالم صدای صوت «اناالحق » فرو گرفتای سامع! این سخن تو به سمع رضا شنو

ای آنکه اهل میکده را منکری بیااز صوفیان صومعه بوی ریا شنو

صوفی کجا و ذوق می صاف از کجااین نکته را ز درد کش آشنا شنو

از سوز عود و نغمه چنگ و نوای نیشرح درون خسته پردرد ما شنو

هر صبحدم شمامه آن زلف عنبرینز انفاس روح پرور باد صبا شنو

ای سروناز بر سر و چشمم ز روی لطفبنشین دمی و قصه این ماجرا شنو

گفتی ز روی لطف که: «ادعونی استجب »بنگر به سوی ما و هزاران دعا شنو

بعد از وفات بر سر خاک و عظام منبگذر دمی و غلغله مرحبا شنو

یکدم عنان زلف پریشان به دست بادبگذار و حال نافه مشک خطا شنو

روزی خطاب کن ز کرم کای گدای من!کوس جلال و طنطنه کبریا شنو

شرح غم نسیمی آشفته مو به موای باد صبح زان سر زلف دو تا شنو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love