زلف را بر هر دو رخ جا می کنیغارت جان، قصد دلها می کنی

می دهی ساغر ز چشم پرخمارسالکان را مست و شیدا می کنی

در جهان از زلف و رخسار این قمر!هر زمان صد فتنه پیدا می کنی

کرده ای آیینه ما را و در اوصورت خود را تماشا می کنی

پرده برمی داری از روی چو ماهگنج حق را آشکارا می کنی

گوشه گیران مرقع پوش رابت پرست عشق و رسوا می کنی

دانه می سازی ز خال عنبریندام دل زلف سمن سا می کنی

می کنی با عاشقان ناز و عتابمدعی را آفرین ها می کنی

بیدلی را هردم ای لیلی چو منعاشق و مجنون و شیدا می کنی

مشکل هردو جهان حل می شودچون ز گیسو یک گره وا می کنی

کس ندیده است این قیامت ها که تودر جهان ای سدره بالا! می کنی

اهل معنی را به دور زلف و خالهمچو نقطه بی سر و پا می کنی

طور سینای تجلی توییمای که ما را طور سینا می کنی

ای نسیمی از دم روح القدسمردگان را حشر و احیا می کنی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love