جدا ز گوشۀ چشم تو گوشۀ نگزیدمکه با خیال تو هر ساعتش بخون نکشیدم

بتار طرۀ موئی شکست بال امیدمسزای من که شب تیره ز آشیانه پریدم

از آن اشاره ابرو و خندۀ لب شیرینبسان مرغ شکاری میان بیم و امیدم

شنیدمی که تو دشمن تو از و دوست گدازیهزار شکر که دیدم بچشم آنچه شنیدم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love