سال‌ها گوشه غم بود دل ریش مراباز عشق آمد و افکند به تشویش مرا

صورت شیخ گرفتم به نظر جلوه نداشتبه عنایت نظری ای بچه درویش مرا

با کمند سر زلفت همه چشم است به چشممردم ار نام کند صوفی بدکیش مرا

نیمه جانی بستان از من و عذر مپذیرکه گمان نیست که مقدی هله زین پیش مرا

همه شور است که افکنده لبانت به عراقای همه شور نگاهی به دل ریش مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. باز کن طره چل تار که از یاد برفتذکر صد دانه زهاد کج‌اندیش مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love