من خود مجرّد از همه نام و نشانمیبر هر صفت که عشق تو گفت آنچنانمی

در گوشۀ فراق تو پیر شکسته امآندم که بوی وصل تو آید جوانمی

گاهی ز تاب قهر تو درویش نینواگاهی ز تاج مهر تو شاه جهانمی

گاه از جنون ز هلهلۀ کودکان برقصگه در خرد ارسطوی روشن روانمی

گاهی بجستجوی تو دربان مسجدمگاهی سبوکش ره دیر مغانمی

گاهی ز درد گریان چون ابر ؟؟گاهی ز درد خندان چون گلستانمی

کوته کنم حدیث چو مومی بر آفتابهر چه اقتضای عشق تو باشد همانمی

مشکن رقیب بال و پر من ز سبک جورعمریست پروریدۀ این آشیانمی

بشکست اگر مرا دل از آن لعل دلقریبشادم که دلشکستۀ آن دلستانمی

زهد دراز رفته زیادم که سالهاستدر کشمکش ز طرۀ شیر فشانمی

خیل خیال اوست که بر چشم من رودیا مست بیخودم که ز خود در گمانمی

دوشم ز لطف بندۀ خود خواند من زوجدنی بر زمینم و نی بر آسمانمی

مفکن مرا به پیچ و خم ایتار زلف دلدر حلقۀ تو رفته من اینها ندانمی

با من ز ظن مطلق و اصل عدم مخوانزاهد برو من آنچه تو خواهی نه آنمی

صوفی تو هم بمذهب تثلیث خود مرادعوت مکن که من نه ز بو لیمیانمی

من نی فقیه خشگم و نی صوفی ترمنی معتقد بحکمت یونانیانمی

پیر طریق من بجهان شاه اولیاستبا مهر او بری ز فلان و فلانمی

قشری و صوفی و متفلسف ندا نماهر چه او بروست من ز دل و جان برآنمی

لنگان همیروم ز پی کاروان دوستتا هر که دید گویدم از کاروانمی

ایشاه تا جور سگ خود خوان مرا که نیستیارای آنکه گویمت از دوستانمی

نیرّ مرا حقیر مبین بر طراز فرشکاندر فراز عرش ز سبّو حیانمی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. لیک از و بال طالع چندی چو دانه‌ایدر زیر آشیانۀ هفت آسمانمی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets