Gecə aydın, hava sakit, dəniz də bir quzutək...Göyərtədən seyr edirik, yanan üfüqləri biz:Üzü pullu ləpələrin, sinəsindən keçərək,Dərin bir iz qoyub gedir arxasında gəmimiz...

Bəlkə beş-on çıraq yanır hər kəsin mənzilindəLakin, onlar çox yaxındır, zərrin çilçıraq kimi.Bu birləşən gur işıqlar Xəzərin sahilində,Sancılmışdır Abşerona bir qızıl oraq kimi...

İşığa bax!.. Düşünürəm mən xəyala dalaraq,Kim canını qurban verməz belə yurda, vətənə?!Bir ölkənin paytaxtında əmək çəkmək, yaşamaqİftixardır, səadətdir öz yurdunu sevənə...

Qaranlıqda yaşadığım heç çıxmamış yadımdan,Zülmətlərdə keçən günüm yenə məni yandırır.Deyirdilər al Günəşdir yeri işıqlandıran,İndi yerin al günəşi göyü işıqlandırır.

Köhnə kəndi xatırladım, burda bir anlığa mənQara daxma... Qara çıraq... indi qəlbimə dardır.Bu çıraqban gur şəhərə baxıb dedim ürəkdən:Bakı əhli olmaq özü bir böyük iftixardır.

Qollarımı gərdəninə istədimsə dolamaqHeyif, yaşım çox olsa da ona boyum çatmadı.Bakı uzun qollarını mehribanca açaraq,Bir istəkli ana kimi boynumdan qucaqladı.

Milyon canlı, milyon səsli, milyon çıraqlı Bakı –Mənim ana torpağımdır, yurdumdur, məskənimdir.Ürəyim də ona görə iftixarla vurur ki,O sayrışan işıqların birisi də mənimdir...Bakı, avqust, 1948

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Homeland