بر آستان در او کسی که راهش هستقبول و منزلت آفتاب و ماهش هست

به راستی سر ازین دامگاه دامن‌گیرکسی برد که ز توفیق او پناهش هست

گرت ز گوشهٔ دل خواهش محبت اوستیقین بدان که از آنگونه نیز خواهش هست

چه باک از آن که پراکنده حالتیم و روان؟اگر چنانکه به احوال ما نگاهش هست

تو با خدای خود ار می‌کنی معاملتیدلیر کن، که کریمست و دستگاهش هست

گمان مرد ز گیتی اگر دوام و بقاستیقین بدان تو که: اندیشهٔ پناهش هست

به گاه عجز ضروریست عرض قصه، تو نیزبه عجز قصهٔ خود عرض کن، که گاهش هست

اگرچه لذت شیرین دهد، به ملک منازکه رخت خسروپرویز تاج و گاهش هست

چو خواجه را اجل از ملک پنبه خواهد کردچه اعتبار به پشمی که در کلاهش هست؟

به نان و آب تفاخر مکن، که حیوان نیزبه هر طرف که نگه میکند گیاهش هست

اگر ز تیغ تو نفسی سپر نیندازدحذر کن از نفس او، که تیر آهش هست

رونده، گو: قدم اینجا به احتیاط بنهکه زیر هر قدمی چندگونه چاهش هست

اگر گناه کند نیک مرد خیراندیشمترس، گو، زعقوبت، که عذرخواهش هست

مقدسا و خدایا، به حق راهرویکه از هدایت خاص تو انتباهش هست

که روز بازپسین در گذار و رحمت کنبر آنکه جاه ندارد، برآنکه جاهش هست

به بوی لطف تو می‌آید اوحدی برتواگرچه سخت مخوفست و پرگناهش هست

گرش به تیر بدوزی ورش به تیغ‌زنیره گریز ندارد، که داغ شاهش هست

ز کردهای خودش گرچه خوفهاست، ولیامید رحمت و آمرزش الهش هست

در آنزمان که تو بر نامهٔ سیه بخشیبرو ببخش، که بس نامهٔ سیاهش هست

ز خرمن عمل نیکش ارچه نیست جویز شرم بی‌عملی گونهٔ چو کاهش هست

بر آتش دل وت گر گواه می‌خواهیز گرمی نفس خویشتن گواهش هست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets