دل اسیر حلقهٔ آن زلف چون زنحیر شدتن ز استیلای هجر آن پریرخ پیر شد

چون کمان بشکست پشت عالیم را در فراقنوک مژگانش ز بهر کشتن من تیر شد

نیست جز سودای زلف همچو قیرش در سرماز برای آن تنم چون موی و دل چون قیر شد

دوش می‌گفتم: برون آیم، بگیرم دامنشآب چشم من روانی رفت و دامن گیر شد

یک شب از شبهای هجران زلف او دیدم به خواببعد از آن عمر درازم در سر تعبیر شد

چون غلامان جان من بر لب ز تلخی می‌رسیددشمن من بر لب شیرین او چون میر شد

همچو زر شد کار بسیاران ز لعل او ولیاوحدی را ناله از سودای او چون زیر شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love