هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماندهمچو من سوخته و خسته دل و زار بماند

دل من، کو گرو مهر ببرد از همه کساز دغا باختن چشم تو عیار بماند

عمر من در سرکار تو رود، می‌دانمخود پدیدست که: از عمر چه مقدار بماند؟

اگر از پای در آییم به سر باید رفتننشینیم که دست طلب از کار بماند

خرقه پوشیده که زنار بیندازد گبرمن به می خرقه گرو کردم و زنار بماند

هیچ شک نیست که: بسیار بماند سخنمسخن سوختگان بود که بسیار بماند

اوحدی، خون دلت گر بخورد دوست مرنجتا نگویند که: از یار دل یار بماند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love