دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکندکه جفای تو مرا دیده چو دریا نکند

این چنین بیدل و بیچاره که ماییم امروزکس ندانم که جفا داند و بر ما نکند

بوسه‌ای گر بربودم ز لبت طیره مشوچون کسی تنگ شکر یابد و یغما نکند؟

نیست تشویشم از آن کس که کند خو و اتوهمه تشویشم از آنست که خووا نکند

در غمت زانکه شکایت کند اندیشه مدارزان بیندیش که غم بیند و پیدا نکند

چشم ترک تو همان روز که من دیدم عقلگفت بگریز، که مستست و محابا نکند

دوش گفتم که: بیوشم غم عشقت، دل گفت:اوحدی،گریه نگه‌دار، که رسوا نکند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love