با یار بیوفا نتوان گفت حال خویش
با یار بیوفا نتوان گفت حال خویشآن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش
من شرح حال خویش ندانم که چیست خود؟زیرا که یک دمم نگذارد به حال خویش
آنرا که هست طالع ازین کار، گو: بکوشما را نبود بخت و گرفتیم فال خویش
ای دل، نگفتمت که: مخواه از لبش مراد؟دیدی که: چون شکسته شدی از سؤال خویش؟
ای بیوفا، ز عشق منت گر خبر شوددانم که شرمسار شوی از فعال خویش
چندان مرو، که من به تامل ز راه فکرنقش تو استوار کنم در خیال خویش
جد ترا، اگر ز جمالت خبر شودای بس درودها که فرستد به آل خویش!
ما را به خویش خوان و بر خویش باردهباشد که بعد ازین برهیم از ضلال خویش
ای اوحدی، مقیم سر کوی یار باشگر در سرای دوست نیابی مجال خویش
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-442
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Nə fəğan eylərsən, ey dəli könül,Dünya xublarının yoxdu vəfası.
KağızıGözləriniz aydın olsun,Gəlibdi yarın kağızı.
خورشید کارنامه ملک جهان نوشتنوروز عزل نامه صرف زمان نوشت
QəzəllərMərhəmət etsən əgər varmı qüsuri bir gör,Xaliqin əmr eyləyib bən deyürəm rəhm eylə!