ما در غم هجران تو، گر زانکه بمیریمبر وصل تو یکروز ببینی که: امیریم

ای سرو، که اسباب جوانی همه داریبا ما به جفا پنجه مینداز، که پیریم

گر تلخ شود کام دل ما چه تفاوت؟کز یاد لب لعل تو در شکر و شیریم

از بهر فرستان این قصه بر توپیوسته دوان در طلب پیک و دبیریم

در شهر طبیبیست که داند همه رنجیاو نیز ندانست که: مجروح چه تیریم؟

با روی تو این سختی پیوند که ما راستبعد از تو روا باشد، اگر دوست نگیریم

گو: قافله بیرون رو و همراه سفر کنما را سفر و عزم نباشد، که اسیریم

هر تلخ، که خواهی تو، بگو، تا بنیوشیمهر زهر، که داری تو، بده، تا بپذیریم

این نامه پراگنده از آنست که بی‌توچون اوحدی امروز پراگنده ضمیریم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love