دوستی با دشمنان ما مکنسود ایشان و زیان ما مکن

خون من خوردی، دلم را غم بخوردل ببری،قصد جان ما مکن

چون میانت خون ما ریزد، کمرگو: فضولی در میان ما مکن

از لب خود کان دشمن بر میارزهر قاتل در دهان ما مکن

ای که میرانی به دشنامم ز درجز به شمشیر امتحان ما مکن

گر نبیند چشم ما جز روی توگوش بر آه و فغان ما مکن

راز عشقت گر بگویم آشکارداروی درد نهان ما مکن

گر نمیرد اوحدی پیشت روانهیچ رحمت بر روان ما مکن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love