جان را ستیزهٔ تو ندارد نهایتیخوبان جفا کنند ولی تا به غایتی

سنگین دلی، و گرنه چنین درد سینه سوزدر سینهٔ تو نیز بکردی سرایتی

دارم شکایت از تو، ولی منع میکندحسن وفا که: باز نمایم شکایتی

روی زمین چو قصهٔ فرهاد کوهکنپر شد حکایت من و شیرین حکایتی!

خود چیست کشتن چو منی؟ کاهلی ز تستتا هر زمان مرا بنسوزی ولایتی

از گفت و گوی دشمن بسیار باک نیستگر باشدم ز لطف تو اندک حمایتی

زان زلف کافرانه مرنج، اوحدی، دگرکز کافری بدیع نباشد جنایتی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love