گفت با صیدِ قفس، مرغ چمنکه: گل و میوه، خوش و تازه رس است

بگشای این قفس و بیرون آیکه نه در باغ و نه در سبزه، کس است

گفت: با شبرو گیتی چکنمکه سَحر دزد و شبانگه عسَسَ است

ای بسا گوشه، که میدان بلاستای بسا دام، که در پیش و پس است

در گلستان جهان، یک گل نیستهر کجا مینگرم، خار و خَس است

همچو من، غافل و سرمست مَپَرقفس، آخر نه همین یک قفس است

چرخ پست است، بلندش مشماراینکه دیدیش چو عَنقا، مگس است

کاروان است گل و لاله بباغسبزه‌اش اسب و صبایش جَرَس است

ز گرفتاری من، عبرت گیرکه سرانجامِ هوی و هوس است

حاصلِ هستیِ بیهودهٔ ماآه سردی است که نامَش نفس است

چشم دید این همه و گوشْ شنیدآنچه دیدیم و شنیدیم بس است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring