گفت با صیدِ قفس، مرغ چمن
گفت با صیدِ قفس، مرغ چمنکه: گل و میوه، خوش و تازه رس است
بگشای این قفس و بیرون آیکه نه در باغ و نه در سبزه، کس است
گفت: با شبرو گیتی چکنمکه سَحر دزد و شبانگه عسَسَ است
ای بسا گوشه، که میدان بلاستای بسا دام، که در پیش و پس است
در گلستان جهان، یک گل نیستهر کجا مینگرم، خار و خَس است
همچو من، غافل و سرمست مَپَرقفس، آخر نه همین یک قفس است
چرخ پست است، بلندش مشماراینکه دیدیش چو عَنقا، مگس است
کاروان است گل و لاله بباغسبزهاش اسب و صبایش جَرَس است
ز گرفتاری من، عبرت گیرکه سرانجامِ هوی و هوس است
حاصلِ هستیِ بیهودهٔ ماآه سردی است که نامَش نفس است
چشم دید این همه و گوشْ شنیدآنچه دیدیم و شنیدیم بس است
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/pervin-etisami-seir-111
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Bəh, baharın yenə gəldi yelin həmhəməsiQış keçib getdi o qar və külək və dəmdəməsi
Müstəzadای باد صبا حال من خسته ناشاد – با عجز گداییتقریر بکن بر شه آن حسن خدا داد – از بهر خدایی
GörünməzNazənin gözəllər seyrə gedirlər,Ol mahi-tabanım hani görünməz,
NuxaTərif edim Nuxa yerin yerləri gülşən kimidir,Söyləyib danışmağı hər biri bir can kimidir,