برد دزدی را سوی قاضی عسسخلق بسیاری روان از پیش و پس

گفت قاضی کاین خطاکاری چه بود ؟دزد گفت از مردم آزاری چه سود ؟

گفت، بدکردار را بد کیفر استگفت، بدکار از منافق بهتر است

گفت : هان ، بر گوی شغل خویشتنگفت، هستم همچو قاضی راهزن

گفت، آن زرها که بردستی کجاست ؟گفت، در همیان تلبیس شماست

گفت، آن لعل بدخشانی چه شد ؟گفت، می‌دانیم و می‌دانی چه شد

گفت، پیش کیست آن روشن نگین ؟گفت، بیرون آر دست از آستین

دزدی پنهان و پیدا، کار توستمال دزدی، جمله در انبار توست

تو قلم بر حکم داور می‌بریمن ز دیوار و تو از در می‌بری

حد به گردن داری و حد می‌زنیگر یکی باید زدن، صد می‌زنی

می‌زنم گر من ره خلق، ای رفیقدر ره شرعی تو قطاع الطریق

می‌برم من جامهٔ درویش عورتو ربا و رشوه می‌گیری به زور

دست من بستی برای یک گلیمخود گرفتی خانه از دست یتیم

من ربودم موزه و طشت و نمدتو سیه‌دل مدرک و حکم و سند

دزد جاهل، گر یکی ابریق برددزد عارف، دفتر تحقیق برد

دیده‌های عقل، گر بینا شوندخود فروشان زودتر رسوا شوند

دزد زر بستند و دزد دین رهیدشحنه ما را دید و قاضی را ندید

من براه خود ندیدم چاه راتو بدیدی، کج نکردی راه را ؟

می‌زدی خود، پشت پا بر راستیراستی از دیگران می‌خواستی

دیگر ای گندم نمای جو فروشبا ردای عُجب، عیب خود مپوش

چیره‌دستان می‌ربایند آنچه هستمی‌بُرَند آنگه ز دزد کاه، دست

در دل ما حرص، آلایش فزودنیت پاکان چرا آلوده بود

دزد اگر شب، گرم یغما کردن استدزدی حکام، روز روشن است

حاجت ار ما را ز راه راست برددیو، قاضی را به هرجا خواست برد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets