باغبانا، به جهان تخم نکو باید کاشتهم از آن جنس که می‌کاری بر باید داشت

در ره درد و غمش خوار صفت می‌گردیمدید و دانست ولی قصهٔ ما سهل انگاشت

همه در گوشهٔ هجران متواری بودیمشوق عشاق رسید و علم عشق افراشت

عشق در منزل ما خیمه سلطانی زداین چنین کار عظیم است، به آسان پنداشت

جرعه می‌داد به مستان حقیقت، رندیعاقبت دل ز سر جان گرامی برداشت

ترک جان گفت و همه قصهٔ سربازی کردهرکه او بادهٔ سودای تو اندر سر داشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. یار در مجلس ما قصه به رمزی می‌گفتقاسمی شیوهٔ او دید دل از دست گذاشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love