چندان که گفتم: خاطر مرنجانرنجید و رنجاند آن شاه خوبان

با آه سردم، با روی زردمسر در بیابان، مانند باران

آشفته حالم، بی پر و بالمپیوسته نالم، مسکین غریبان!

چندان که گویم، نامش چه گویم؟ماه منور، شمع شبستان

مانند رویت وردی ندیدممانند قدت سروی خرامان

همراه زاهد چون نیست ممکنبخش قلندر راه بیابان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هرکس بوصفی این راه رفتندقاسم فنا شد در عشق جانان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love