ای آتش سودای تو در کن فکان انداختهعشقت شراب آتشین در جام جان انداخته

در مسجد ودر خانقه، آورده روی همچو مهوندر میان صوفیان شور و فغان انداخته

گفته ز راز خویشتن با صوفیان خانقهاین خرقه را بدریده و آن طیلسان انداخته

در باغ و بستان آمده، مست و خرامان آمدهخوش غلغلی در بوستان از بلبلان انداخته

گشته بقهر خویشتن اندر میان بوستاناز بیم قهرت لرزه بر سر و روان انداخته

عشقت شراب «من لدن » از جنس نو، درد کهنبر صفه های لامکان شکل مکان انداخته

گر عاقلی یک ره ببین در شیوه شاه یقین :می بر کنار افتاده و گل در میان انداخته

عشقت دم از حکمت زده، در شیوه عفت زدهشوق تو او را آتشی در این و آن انداخته

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گفته: بآب و نان ما هم «اسقیوا»، هم «اشبعوا»در جان قاسم لذتی از آب و نان انداخته

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern