ای توئی بیچارگان را چاره و فریادرسایزد از هر دو بند و سختی مر ترا فریادرس

هرکه را رنجی بدو آمد تو برداری ازوبر ندارد رنج تو جز کردکار پاک و بس

جز بکردار نشاط و ناز نگذاری قدمجز بگفتار وفا و جود نگشائی نفس

ایزدت فریادرس بادا بهر کاری کجاخلق عالم را بهر کاری توئی فریادرس

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love