هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را

عقدهٔ دل را به زورِ اشک نتوان باز‌ کردگریه نتواند گره از دل گشودن تاک را

عقل در اصلاح ما بیهوده می‌سازد دماغچوُن جنونِ دوری از سر می‌رود افلاک را؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از فکرِ گلوسوزِ تو لذّت می‌بردهر که می‌داند زبانِ شعلهٔ ادراک را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets