از عزیزان دیده پوشیده من روشن استبوی پیراهن کلید خانه چشم من است

خون ما بی طالعان را نیست معراج قبولورنه جای مصرع رنگین، بیاض گردن است

دیده بازست از نظاره دنیا حجابدیدن این خواب، موقوف نظر پوشیدن است

از شب بخت سیاهم صبح امیدی نزادحرف خواب آلودگان است این که شب آبستن است

پستی سقف فلک آه مرا در دل شکستشمع می دزدد نفس چندان که زیر دامن است

سرمپیچ از داغ، کز اقبال روزافزون عشقداغ چون پیوسته شد با هم، دعای جوشن است

تا چه بیراهی ز من سر زد، که در دشت جنونهر سر خاری که بینم تشنه خون من است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می شوند از چرب نرمی دوست صائب دشمنانبر چراغ من نسیم صبحگاهی روغن است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate