نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده استمستی دارد که دنیا را فرامش کرده است

آنچنان کز نقشها آیینه باشد بی خبردیده حیران تماشا را فرامش کرده است

یاد دریا تازه دارد قطره را هر جا که هستقطره پندارد که دریا را فرامش کرده است

در حریم سینه من با خیال یار، دلحالتی دارد که دنیا را فرامش کرده است

هر کسی گویند دارد نوبتی در آسیاآسمان چون نوبت ما را فرامش کرده است؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. طوطی ما بس که مشغول تماشای خودستصائب آن آیینه سیما را فرامش کرده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets