عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی استعهد گل در زود رفتن با وفای او یکی است

گرچه در هر گوشه صد قربانی لب تشنه هستآن که زمزم سرزند از زیر پای او یکی است

هر که را بر دست نقاش است چشم دوربینرتبه بال و پر طاوس و پای او یکی است

مرکز بر گرد سر گردیدن عالم شده استکعبه قانع که در سالی قبای او یکی است

در حلاوتخانه وحدت دویی را بار نیستقند شیرین کار و زهر جانگزای او یکی است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر که چون صائب کند قطع طمع از روزگاردر مذاقش لطف گردون و جفای او یکی است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love