بی تو امشب هر سر مویم جدا فریاد داشتهر رگم در آستین صد نشتر فولاد داشت

ذوق خاموشی زبانم را به حرف آورده بوداین جرس را اشتیاق پنبه بر فریاد داشت

من که دارم سنگ بردارد ز پیش راه من؟یار غاری کوهکن چون تیشه فولاد داشت

کیست تا شوید غبار از صفحه خاطر مرا؟جوی شیری پیش دست خویشتن فرهاد داشت

تا سپند آن آتشین رخسار را در بزم دیدآنچنان جست از سر آتش که صد فریاد داشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. یاد ایامی که صائب در حریم زلف اوپنجه من اعتبار شانه شمشاد داشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love