هر که از درد طلب شکوه کند نامردستعشق دردی است که درمان هزاران دردست

کثرت خلق به وحدت نرساند نقصانکه علم غوطه به لشکر زده است و فردست

مهر و مه نور دهد تا نظر ما بیناستچرخ در گرد بود تا سر ما در گردست

کوچه گردان جنون موج سرایی دارندعشرت روی زمین رزق بیابانگردست

جرم ابنای زمان را ز فلک می دانیمهر چه شب دزد نماید گنه شبگردست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مس طلا می شود از نور عبادت صائبروی شبخیز چو خورشید ازان رو زردست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate