گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این استلبی که می شکند دیدنش خمار این است

بلند بخت نهالی که از خجالت اوالف کشد به زمین سرو جویبار این است

به چشم دیده وران آفتاب عالمتابپیاده ای است زمین گیر اگر سوار این است

کند ز نشو و نما منع سبزه خط رااگر حلاوت آن لعل آبدار این است

جهان به دیده خورشید تار می سازداگر ترقی آن خط مشکبار این است

ز زنگ، آینه آفتاب در خطرستاگر عیار تریهای روزگار این است

ز زهد خشک اثر در جهان نخواهد مانداگر طراوت ایام نوبهار این است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قدم ز گوشه عزلت برون منه صائبکه چاره دل آشفته روزگار این است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring