سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو راهر قدر افشرده‌ای دل را، بیفشارم تو را

عمرها شد تا کمندِ آه را چین می‌کنمبر امیدِ آن که روزی در کمند آرم تو را

از لطافت گر چه ممکن نیست دیدنِ روی تورو به هر جانب که آرم، در نظر دارم تو را

در سرِ مستی گر از زانوی من بالین کنیبوسه در لعلِ شراب‌آلود نگذارم تو را

می‌شود نیلوفری از برگِ گل، اندام تومن به جرأت در بغل چون تنگ افشارم تو را؟

از نگاهِ خشک، منعِ چشمِ من انصاف نیستدستِ گل چیدن ندارم، خارِ دیوارم تو را

ناشنیدن می‌شود مُهر دهانم بی‌سخنگر غباری هست بر خاطر ز گفتارم تو را

از رهایی هر زمان بودم اسیرِ عالَمیفارغم از هر دو عالم تا گرفتارم تو را

ای که می‌پرسی چه پیش آمد که پیدا نیستیخویشتن را کرده‌ام گم تا طلبکارم تو را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از من ای آرامِ جان! احوالِ صائب را مپرسخاطرِ آسوده‌ای داری، چه آزارم تو را؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets