شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزودکعبه بر زنجیر مجنون حلقه دیگر فزود

هر چه از جان کاستم افزود بر جسم ضعیفهر چه کم گردید از اخگر به خاکستر فزود

خصمی بخت سیه ما بیکسان را بس نبودکآسمان بر روی آن داغی هم از اختر فزود

مهربانی آب در جوی هنر می آوردروی گرم شعله بر خوشبویی عنبر فزود

جوهر ذاتی رهین منت مشاطه نیستبحر نتواند به کوشش آب بر گوهر فزود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آه صائب رو به صحرای قیامت چون نهادشعله ها بر گرمی هنگامه محشر فزود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate