مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

صفای ظاهر از دل کی زداید زنگ باطن را؟همان دود از نهاد شمع کافوری سیه خیزد

به تردستی زبان خصم را کوتاه کن از خودکه خار تر به دامن راهرو را کمتر آویزد

سیاهی کی برد رخت سفید از طینت زاهد؟همان دود از نهاد شمع کافوری سیه خیزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نظر بر صبح دارد گریه شبخیز من صائبکه انجم تخم خود را در زمین پاک می ریزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets