عشق صد لخت جگر بر مژه تر داردگره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد

عاشق آن است که پا بر سر افلاک نهدباده آن است که خشت از سر خم بردارد

از خط سبز چه پرواست لب لعل ترا؟چه زیان موج به سرچشمه کوثر دارد؟

رشک بر کوکب اقبال حباب است مراکه به هر چشم زدن عالم دیگر دارد

گریه و آه، گل و سبزه باغ هنرستتیغ در آتش و آب است که جوهر دارد

غنچه در جامه خود چاک زدن عاجز نیستدل عاشق چه غم از طارم اخضر دارد؟

مدعی کیست که هنگامه ما سرد کند؟آتش ما مدد از دامن محشر دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر قدر مرتبه عشق بلند افتاده استسخن صائب ما رتبه دیگر دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love