نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را

منم کز تیره بختی ها ندارم صبح امیدیوگرنه در سواد دل بهاری هست عنبر را

به حرف و صوت مهر خامشی را بر مدار از لبسپر داری کن از تاراج مور این تنگ شکر را

دل قانع ز احسان کریمان است مستغنیبه آب تلخ دریا احتیاجی نیست گوهر را

نسوزد پرده شرم و حیا را باده روشنز آتش نیست پروایی پر و بال سمندر را

ز آب زندگی آیینه هم زنگار می گیردبود ظلمت نصیب از چشمه حیوان سکندر را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گران بر خاطر آزادمردان نیست کوه غمز بار دل نمی گردد دو تا قامت صنوبر را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring