دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد

یکی است آمدن و رفتن سبکروحانشکوفه جامه احرام از کفن دارد

چو غنچه هرکه به وحدت سرای دل ره بردحضور گوشه خلوت در انجمن دارد

دلی که سوخته آن لب چو شکر شدچو طوطیان ز پر و بال خود چمن دارد

سهیل اگر چه کند سیر لاابالی واربه هر طرف که رود چشم بر یمن دارد

دلی خزینه گوهر شود که چون دریاهزار مهر ز گرداب بر دهن دارد

ز نافه باد صبا نامه های سربستهز هر غزال به آن زلف پرشکن دارد

چه سرمه ها به سخن چین دهد، نظربازیکه راه حرف به آن چشم خوش سخن دارد

ز ناله ای که کند خامه می توان دانستکه کوه درد به دل صاحب سخن دارد

ز یوسفی که ترا در دل است بیخبریوگرنه هر نفسی بوی پیرهن دارد

چنان ز بوی تو گردید عام بیهوشیکه شبنم آینه پیش رخ چمن دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کسی که گوشه گرفته است از جهان صائبخبر ز چاشنی کنج آن دهن دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring