خوشم به باده گلگون که رنگ او داردرگی ز تلخی آن یار تندخو دارد

سر بریده شبنم به آفتاب رسیدهمان امید مرا گرم جستجو دارد

چگونه جلوه کند آفتاب یکرنگی؟درین زمانه که آیینه پشت و رو دارد

همین نه گردن شیطان ز کبر دارد طوقبه هر که بنگری این طوق در گلو دارد

ز بوی یاسمن یأس مغز من تازه استگل امید ندانسته ام چو بو دارد

ز لاله زار شهادت قدم برون مگذاربغیر تیغ که آبی دگر به جو دارد؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مجوی سر خط آزادی از فلک صائبکه خود ز کاهکشان طوق در گلو دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring