بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد

خوشا کسی که به خون جگر وضو سازدبه اشک سینه خود پاک از آرزو سازد

سبکروی که تواند به آفتاب رسیدچرا چو قطره شبنم به رنگ و بو سازد؟

به جستجو نتوان گرچه ره به حق بردنخوش آن که هستی خود صرف جستجو سازد

به دوش خود ز عزیزی دهند خلقش جایبه دست کوته خود هرکه چون سبو سازد

ز جیب بحر سبک سر برآورد چو حبابصدف ز آب گهر گر به آبرو سازد

سرشک سوخته عشق اختیاری نیستچگونه شمع گره گریه در گلو سازد؟

مکن اعانت ظالم ز ساده لوحیهاکه تیغ سنگ فسان را سیاهرو سازد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به آرزوی دل خود کسی رسد صائبکه پاک سینه خود را ز آرزو سازد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring