زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند

اگر بهارتویی شوره رار گلزارستاگر کریم تویی سایلی نمی ماند

به حرف اگر ندهم دل ز بی شعوری نیستتو چون به حرف درآیی دلی نمی ماند

جهان به دیده ارباب معرفت هیچ استچو حق ظهور کند باطلی نمی ماند

اگر چه منزل این راه دور بسیارستتو چون زخودگذری منزلی نمی ماند

هزار بار به از آمدن بود رفتنز زندگانی اگر حاصلی نمی ماند

تمام مشکل عالم درین گره بسته استچو دل گشاده شود مشکلی نمی ماند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صریر کلک تو می آورد جنون صائببه مجمعی که تویی عاقلی نمی ماند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love