چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند

سبک چو گرد ز دامان همت افشانمتمام روی زمین را اگر به من بخشند

شکستگان جهانند مومیایی همخوشا دلی که به آن زلف پرشکن بخشند

درین ریاض ثمر رزق باد دستانی استکه چون شکوفه به هر خار پیرهن بخشند

کشند اگر به ته بال سرنواسنجانبه تنگنای قفس وسعت چمن بخشند

مساز تیشه خودکند کاین عقیق لبانز خون خویش سراپا به کوهکن بخشند

هنوز حق سخن را نکرده اند اداهزار عقد گهر گربه یک سخن بخشند

زبان نغمه سرایان به کام می چسبداگر به طوطی ما فرصت سخن بخشند

مسلم است بر آن شمعها سرافرازیکه زندگانی خودرا به انجمن بخشند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به غور چاه زنخدان که می رسد صائبمگر ز زلف درازش مرا رسن بخشند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love