طفل است و غم نالهٔ ما هیچ ندارداین غنچه سر و برگ صبا هیچ ندارد

پیداست ز هر قطرهٔ شبنم که درین باغعشقی که هوایی است بقا هیچ ندارد

گفتم به تهیدستی امّید ببخشایگفتا الف قامت ما هیچ ندارد

نخل قد او دید و ز شرم آب نگردیدشاخ گل این باغ، حیا هیچ ندارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چه عجب گر دلت از هند سیه شداین خاکِ سیه نور و صفا هیچ ندارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring