بادهٔ گل‌رنگ شو یا شیشهٔ بی‌رنگ باشبوی خون می‌آید از نیرنگ، بی‌نیرنگ باش

چند در نیرنگ‌سازی روزگارت بگذرد؟!شبنم بی‌رنگ شو، با خار و گل هم‌رنگ باش

در حریم عشق و بزم حُسن تا راهت دهندسینهٔ بی‌کینه و آیینهٔ بی‌زنگ باش

نخل از جوشِ ثمر، در دست طفلان عاجزستبید شو، دندان ارباب طمع را سنگ باش

بزم مِی را شیشهٔ بی‌باده سنگ تفرقه استسنگ گَرد و دَرْ شکستِ چرخ مینارنگ باش

با لباس جسمْ ما را بخیهٔ پیوند نیستسبزهٔ شمشیر گو فرسنگ‌درفرسنگ باش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تا مگر صائب دَرِ فیضی به رویت وا شودغنچه‌آسا در گلستان جهان دل‌تنگ باش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring