مدار چشم مروت ز خضر و احسانشکه سر به مهر حباب است آب حیوانش

به آب می‌برد و تشنه باز می‌آردهزار تشنه‌جگر را چه زنخدانش

بنای عمر مسیح و خضر به آب رسیدهنوز تشنه خون است تیغ مژگانش

ز گرد خوان فلک دست حرص کوته دارکه سنگ‌ریزه منت سرشته بانانش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گشاده‌روی بود در حریم دیده موردلی که وسعت مشرب بود بیابانش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets