سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش

در حفظ آبرو ز گهر باش سخت‌ترکاین آب رفته باز نیاید به جوی خویش

خاک مراد خلق شود آستانه‌اشهر کس که بگذرد ز سَر آرزوی خویش

از نوبهار عمر وفایی نیافتمچون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش

از مهلت زمانهٔ دون در کشاکشمترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش

دایم ز گفتگوی حق، آزار می‌کشمدرمانده‌ام چون عنبر سارا به بوی خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب نشان به عالم خویشم نمی‌دهندچندان که می کنم ز کسان جستجوی خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate