برسر حرف آمده است چشم سیاهشنو خط جوهر شده است تیغ نگاهش

آینه را پشت و رو ز هم نشناسدمیشکند دیگری هنوز کلاهش

گرچه لبش سر به مهر شرم و حجاب استداد سخن می دهد زبان نگاهش

با همه کس گرم الفت است چو خورشیدساده دل افتاده است روی چو ماهش

گرد برآورده است از صف دلهاگرچه ز طفلی است نی سوار سپاهش

دایره حیرت است حلقه زلفشمرکز سرگشتگی است خال سیاهش

نیست زسامان حسن خویش خبردارسیر سراپای خود نکرده نگاهش

آه اسیران نگشته است به گردشنیست حصاری ز هاله روی چو ماهش

دست کشیده است از تصرف دلهازلف نکویان ز شرم موی کلاهش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرنکند روی التفات به صائبپرده شرم است عذر خواه نگاهش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love